شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۵

سرویس : زیست بوم

عکاس :محمد رضا دهداری / شیراز

آژانس عکس همشهری

رویای از دست رفته دریاچه بختگان

بختگان دومین دریاچه بزرگ کشور آب ندارد و بی‌جان و بی‌رمق تبدیل به پهنه‌ای از نمک شده است،دریاچه های طشک وبختگان فارس از مهمترین زیستگاه ها و از نظر وسعت دومین دریاچه داخلی کشور محسوب می شوند و دارای آبخیزی به وسعت۲۵ هزار کیلومتر مربع هستند..راهکارهای احیای بختگان هیچگاه جدی بررسی و اجرا نشد و امروز هیچکس شاید دل به احیای بختگان نبسته است.

بختگان اولین بار در سال ۱۳۴۷ به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام شد سپس در سال ۵۴ به عنوان پناهگاه حیات وحش و در سال ۱۳۷۴ بخشی از آن شامل مجموعه دریاچه های بختگان، طشک و تالابهای موجود در ورودی زهکشها به انضمام ارتفاعات شمال دریاچه بختگان به عنوان پارک ملی تعیین شد.روزگاری بخت با بختگان یار بود، فلامینگوهای مهاجر هرسال به این دریاچه سفر می کردند و دریاچه پر آب بختگان پذیرای صدها پرنده بود. مارها، سوسمارها، فلامینگوها و لاک پشتها همه و همه از بختگان پر آب زیستگاهی ارزشمند ساخته بودند که چشم همگان را به خود خیره می کرد،این روزگار خوش خیلی دوام نیاورد، خشکسالی آمد، کشاورزان بی مهابا شیره جان بختگان را از بالادست مکیدند، سفره های آب زیرزمینی رو به کاهش رفت، آب تالاب کم شد و ناگهان همه به خود آمدند و دیدند جای آن تالاب چشم نواز ، پهنه ای از نمک باقی مانده، زیستمندان یکی پس از دیگری تلف شدند، فلامینگوها در میان تالاب خشک و نمک آلود گیر کردند.بختگانی که معیشت مردم را هم به خود گره زده بود اکنون آب ندارد، حیات ندارد، روح هم ندارد. صدای بختگان مثل دریاچه ارومیه بلند نیست، آنقدر بلند نیست که مسئولان محیط زیست کشور را متوجه خود کند، هرجا سخن از خشکسالی و و محیط زیست شد همه یادشان به دریاچه ارومیه افتاد اما کسی از شور بختی بختگان سخنی به میان نیاورد. این دریاچه در زمان پرآبی حدود ۱۵۰ هزار هکتار وسعت داشت و بیش از ۱۶۰ گونه پرنده مهاجر و بومی در آن زندگی می کردند که در حال حاضر مهاجرت پرندگان به این دریاچه نیز متوقف شده است.